Biegi narciarskie – wszystko, co warto wiedzieć o tej dyscyplinie
Gdyby próbować sięgać ku początkom biegów narciarskich, trudno byłoby wskazać jednoznacznie datę narodzin tej dyscypliny.
Choć może wydawać się to nieprawdopodobne, biegi narciarskie swoimi początkami sięgają nawet kilku tys. lat przed naszą erą. Wtedy – w lokalizacjach, gdzie śnieg był codziennością – proste śnieżne rakiety stały się sposobem na szybszy transport.
Same narty również ewoluowały: z mało trwałych rakiet powstały płozy, a następnie narty z obrobionego drewna. Im więcej – np. w Skandynawii – odkrywano korzyści, jakie daje szybkie poruszanie się na nartach biegowych, tym konsekwentniej je rozbudowywano, udoskonalano i wprowadzano nowe funkcjonalności. I tak powstały typowe narty, które – prawdopodobnie w bardzo zbliżonym czasie – zaczęto wykorzystywać w północnej Europie oraz na terenach alpejskich.
Ówczesne narty były banalnie proste – wystarczały dwa równe kawałki deski, które dzięki odpowiedniemu ukierunkowaniu czubków zapewniały szybki i bezproblemowy zjazd. Dodatkowo, po natłuszczeniu spodów, narty nabierały szybkości i zwrotności. Lepsza kontrola nad poruszaniem się podczas jazdy sprzyjała temu, by od samego zjazdu przejść ku kolejnemu etapowi – powstaniu typowych nart do biegania.
Odkryto, że drewniane narty umożliwiają nie tylko szybkie przedostanie się z góry na dół, ale również pozwalają rozwiązać problem poruszania się czy to w zaspach, czy na płaskim terenie. Już w okolicach XIV w. o tego typu transporcie znaleźć można wzmianki w kronikach nie tylko północnoeuropejskich, ale np. w krajach obecnej środkowej i wschodniej części kontynentu.
Norwegia – kolebka narciarstwa biegowego
Pierwsze zawody biegowe na nartach organizowano w połowie XIX w. w norweskim Tromso. Tam początkowo rywalizowało w ten sposób wojsko. W kolejnym etapie przyszedł czas na biegi cywilów.
Biegi narciarskie jako sport szybko od Norwegów podchwyciła Szwecja. To tam w końcówce XIX w. zorganizowano pierwszy bieg narciarski na długim dystansie. Triumfator – amator z Laponii – potrzebował do pokonania ponad 200 km 21 godzin.
W Polsce moda na bieganie na nartach na dobre rozwinęła się również w końcówce XIX w. Na ten czas datuje się m.in. pierwszą wyprawę narciarską w Tatrach – z Zakopanego do Czarnego Stawu Gąsienicowego.
Podział na narciarstwo klasyczne i zjazdowe
Z czasem rywalizacja narciarska wymaga uściślenia techniki. Tak w XIX w. powstał podział na narciarstwo klasyczne i zjazdowe. Sprzyjało to rozwojowi obu rodzajów. W latach 20. XX w. rywalizacja nabrała szczególnej popularności. Efektem była impreza, która do dziś pozostaje symbolem narciarstwa biegowego – słynny Bieg Wazów. Impreza, która w Szwecji debiutowała w 1922 r. do dziś uznawana jest za najważniejsze narciarskie zawody masowe. Dwa lata później biegi narciarskie pierwszy raz zorganizowano na igrzyskach olimpijskich. Uroczyste medale wręczono we francuskim Chamonix.
Ewoluowały również techniki narciarstwa biegowego:
- krok klasyczny opierający się na fazie odepchnięcia i ślizgu
- krok łyżwowy; podstawowe rozwiązanie na terenie płaskim.
Stopniowo bardzo duże znaczenie zaczął odgrywać również sprzęt narciarski – wobec wyrównanych umiejętności i możliwości sportowców szczególnie istotne stały się lekkość nart i możliwość wydobycia z nich ponadprzeciętnej szybkości, i dynamiki ślizgu.
Biegi narciarskie na IO
Od tego czasu szczególnie ciekawie wygląda rosnąca liczba konkurencji biegowych w konkurencjach narciarskich na igrzyskach olimpijskich. Początkowo w kategorii męskiej były to tylko biegi na 18 i 50 km. Stopniowo dołączano do tego kolejne dystanse oraz sprinty, bieg łączony, czy sztafetę 4×10 km. Oprócz rywalizacji męskiej, od 1952 r. i IO w Oslo odbywają się zawody kobiece.
Jeśli spojrzeć na najlepsze państwa na świecie pod względem sukcesów w narciarstwie biegowym, zdecydowanym liderem medalowym pozostaje Norwegia. Na igrzyskach w tych konkurencjach zdobyła ⅓ medali więcej niż Szwedzi. Jeśli jednak połączyć sukcesy ZSRR, Rosji oraz Wspólnoty Niepodległych Państw, to właśnie one będą historycznym liderem klasyfikacji medalowej w tej dyscyplinie.
Polskie sukcesy w narciarstwie biegowym
W historii narciarstwa biegowego nie brakowało polskich sukcesów. Naturalnym skojarzeniem z tą dyscypliną sportu jest Justyna Kowalczyk, która w mistrzostwach świata zdobywała podwójne złoto w Libercu w 2009 r., a także srebrne medale w Oslo (2011), czy Val di Fiemme (2013), oraz brąz w Oslo (2011), i w Falun (2015).
Wcześniej – w latach 70. – medale na podium odbierał w MŚ Józef Łuszczek (Lahti, 1978). Pierwszym polskim medalistą był jednak Jan Staszel – trzeci na MŚ w Falun w biegu na 30 km.
Szczególnie sukcesy Justyny Kowalczyk zaowocowały zwiększeniem zainteresowania dyscypliną w Polsce. Dotyczy to nie tylko osób, które w sposób zaawansowany trenują biegi narciarskie w górach. Narciarstwo zyskało na popularności w wymiarze amatorskim – jako sposób na spędzanie wolnego czasu czy treningi pod kątem udziału w masowych zawodach w północnej Europie.
Medale na biegi narciarskie
W MCC Medale specjalizujemy się w produkcji odlewów. W naszej ofercie znajdą Państwo medale sportowe, medale okolicznościowe, pinsy, monety pamiątkowe, ordery i odznaczenia, statuetki, breloki, oraz nieśmiertelniki. Najwyższa jakość odlewów, unikalne, tworzone na zamówienie wzory i szybki czas produkcji sprawiają, że każdego roku realizujemy tysiące zamówień dla klientów z Polski, i świata.
Jako odlewnia, której początki mocno łączą się ze sportem doskonale rozumiemy potrzeby organizatorów zawodów. Dostarczamy medale na większe i mniejsze wydarzenia sportowe w kraju – nasze odlewy pojawiają się m.in. na zawodach organizowanych przez Polski Związek Lekkiej Atletyki, Polski Związek Łyżwiarstwa Szybkiego i Polski Związek Kajakowy.
Jeżeli potrzebujesz medali sportowych na organizowane przez siebie biegi narciarskie dołącz do grona zadowolonych klientów MCC Medale. Pomożemy Ci przygotować unikalne medale, które zachwycą uczestników zawodów, kibiców i obserwatorów. Kliknij przycisk poniżej i dowiedz się więcej na temat medali sportowych MCC Medale:
